راستش خسته‌ام. خسته‌ام از این شرایط اجتماعی، درسی، آموزشی، و بالاتر از همه‌ی این‌ها از شرایط سیاسی که راه نفس را بر من و ما بسته‌است. از شرایط تحصیلی و فرهنگی که امنیتی بوده و اکنون به حد جنون نظامی شده‌است . از شرایطی که هر لحظه راه را دشوارتر و صعب‌العبورتر می‌سازد. 

راستش برای منی که سالهاست حق کار ندارم و از هرگونه کار دولتی ممنوع شده‌ام این شرایط تا حدی عادی شده‌بود و دیگر نوشتن را به سرگرمی بدل کرده‌بود. از ترور حجاریان تا اعتراف او برای من زمان زیادی بود و به هر جان کندنی بود سپری شد اما دیگر خسته شده‌ام. دیگر تحمل این شرایط که نه کاری از دستت بربیاید و بتوانی انجام دهی و نه بتوانی به زندگی عادی خودت برسی خسته‌ام کرده. حتی محض سرگرمی اگر بخواهی در دانشگاه هم شرکت کنی، با وضعیتی روبرو می‌شوی که خنده‌دار است. سهمیه‌های مسخره و باورنکردنی که سرت را به آسمان می‌کوبد و به قعر زمین سوق می‌دهد. 

تا همین ماه پیش که در خیابان‌ها باتوم و گاز‌اشک‌آور می‌خوردیم تحمل این شرایط برای رسیدن به وضعیتی بهتر برای من قابل قبول بود. اما حالا... شاید این شبهای احیا و روز قدس فرجی در کار ما حاصل کند. 

دلم می خواهد برایت بنویسم در این روزها چه بر سر من و ما آمده است 

دلم می خواهد سر بر شانه ی سبزت بگذارم و با تو بگویم که این روزها تهران راست قامت و مقاوم پرچم سبز شهیدانش را هنوز علمداری می کند . 

کاش بودی و می دیدی...

خسته‌ام . دلم می‌خواهد چشمان‌ام را ببندم و روح‌ام را پرواز دهم به روزها‌ و شب‌هایی که در کنار هم آزاد خواهیم بود. می‌خواهم آزادی را به فرزندانم، عزیزانم و آیندگان‌ام پیشکش کنم.

خسته‌ام اما...

اندکی صبر سحر نزدیک است...

از 22 خرداد تا‌کنون تمام زندگی من در بهت و حیرت و تلاشی دیگرگونه گذشت. اما این روزها دستانم شور نوشتن دارند و ذهنم آن‌چنان درگیر است که دلم می‌‌خواهد زمزمه کنم . شاید از دستانی که سالها ادبی نوشته‌اند کار چندانی برنیاید، اما...

تازیانه‌ی تحقیر شلاق‌گونه بر گرده‌های من و ما فرود‌آمده‌است و ما در پی دفاع از خویشتن خویش‌ایم. با سخنی که مدیر محترم میهن‌بلاگ گفته‌است، شاید دیگر جای من و تو در این‌جا نباشد اما شاید بتوان به مدد شعر در این‌جا ماند. به هر حال شاید نقل‌مکان دیگری نیاز باشد. 

 زمان زیادی بر من گذشته است 

و چشمانم هنوز خیس و ملتهب به تو می نگرد.